Sjaspatat

Na een onduidelijke zwemstart wil ik al na de eerste meters maar 1 ding: dat het snel voorbij is. Er staat veel stroming, er zijn veel golven, veel mensen, handen, voeten, wind, dieseldampen, bah. Pas als ik de steiger weer in zicht heb kan ik me een beetje ontspannen en zwem ik wat lekkerder.
Fietsen gaat door het open polderlandschap rondom de Binnenmaas en zo nu en dan blaast de wind me zowat achterstevoren terug het water in. Toch kan ik dankzij m’n pas gemonteerde opzetstuurtje lekker doorrammen en ik haal een heleboel mensen in. Dat is natuurlijk goed voor de moraal, maar misschien zegt het meer over de fietskwaliteiten van de rest dan over die van mij.
Het wisselen gaat vandaag goed, ik heb een soort rust in m’n hoofd waardoor het soepel gaat (Ik weet niet of het ook snel ging maar dat is nu nog niet zo belangrijk).
De eerste kilometer lopen heb ik weer een stel houten benen maar daar ben ik al een beetje aan gewend en ik weet nu dat ik gewoon een goed tempo moet zoeken en dat het dan vanzelf beter zal gaan. En dat doet het, de laatste kilometer spijt het me zelfs dat het er al bijna opzit.

Nadat ik me heb omgekleed kijken we nog even naar de fietsstart van de 1/4, eten een ijsje en gaan dan toch maar even kijken bij de prijsuitreiking. De nummer 1 van de categorie Dames-die-meer-dan-4-jaar-36-zijn is al naar huis, de nummer 2 ook en dan wordt opeens mijn naam omgeroepen. En moet ik op het podium staan. En krijg ik een Trofee.
Ik ben even heel erg trots op mezelf, 3e worden bij m’n 3e triathlon is super maar ik bedenk me daarna ook dat het niet zoveel zegt over de prestatie an sich.
Desondanks loop ik op weg naar huis wel naast m’n schoenen.

Mijn razende reporter was natuurlijk ook van de partij en maakte zoals altijd een prachtige fotoserie.

Zwemmen 0:11:33
Fietsen (incl wissels) 0:41:26
Lopen 0:26:07
Eindtijd 1:19:06

Eigenlijk ben ik niet zo’n fan van sportevenementen voor vrouwen. Als er voor vrouwen iets sportiefs georganiseerd wordt ligt de nadruk naar mijn zin vaak iets teveel op gezellig en shoppen in plaats van op prestatie en uitdaging. Als je meedoet aan een wedstrijd doe je m.i. mee om te winnen; van de rest, van de buurman m/v of voor mijn part van jezelf. En dan maakt het volgens mij geen donder uit of je man, vrouw of iets anders bent.
Bovendien vind ik, als haantje m/v zijnde, het veel te leuk om een heleboel mannen heel hard voorbij te hollen of te fietsen.
Toch had ik me in een onbewaakt ogenblik ingeschreven voor de vrouwentriathlon in Beesd. En ik vond het nog leuk ook. Het was inderdaad gezellig en bovendien erg goed georganiseerd met een hoop aardige en attente vrijwilligers.
Qua prestatie stelde het vandaag niet zoveel voor; fouter dan waar ik bij de zwemstart stond kon een mens m/v niet staan, wisselen ging klunzig en tijdens het eerste rondje lopen had ik een stel betonnen poten waarop ik nauwelijks vooruit kwam.
De snelste dame deed er iets minder dan 30 minuten over, ik rolde na 36’38″ als 43e over de finish. Daar ben ik niet ontevreden over, maar door m’n gekluns ook niet meer dan dat.
Laten we het er op houden dat de afstand van een 1/16e (0,25-10-2,5) waarschijnlijk niet echt mijn ding is, daar ben ik teveel een diesel voor. Doe mij maar de langere afstanden.

Mijn lieve razende reporter heeft natuurlijk weer een prachtige fotoserie van deze happening gemaakt.

De afgelopen week had ik mezelf een rustweek beloofd; lekker 5 dagen lang lanterfanten en uitrusten. Op sportgebied dan toch tenminste.
Maar wat ik me niet zo gerealiseerd had was dat nietsdoen hardstikke vermoeiend is. Echt waar, hoe minder je doet, hoe slomer je wordt.
Het resultaat is echter wel dat ik sta te trappelen om heel hard te fietsen, te lopen of desnoods te zwemmen en dat komt goed uit want morgen is de vrouwentriathlon. Nu nog hopen dat die rustweek ook ergens goed voor is geweest en dat ik een beetje vooruit kom…

Gisteren maakte ik m’n triathlondebuut bij de Schotsman triathlon in Kamperland. Ik was een beetje zenuwachtig vantevoren omdat, ja waarom eigenlijk? Nouja, gewoon omdat ik een zenuwpees ben waarschijnlijk.
De start was pas om 18 uur dus ergens halverwege de middag tuften we richting Zeeland. Na Bergen op Zoom begon het te motregenen, bij Goes begon het te gieten en in Kamperland hoosde het.
Gatverdamme, als ik ergens een bloedhekel aan heb is het aan starten in de regen.

Maar he, tegen 17:45 werd het min of meer droog en bij de start zag ik alweer piepkleine flardjes blauwe lucht.
Zwemmen is nog niet helemaal m’n ding maar ik kwam niet als allerlaatste uit het water dus ik was tevreden. Het fietsen vervolgens ging heel goed, ik had een gemiddelde van 32,5 k/u (volgens de garmin). En dat is voor mijn doen behoorlijk hard, zeker na de perikelen van dit voorjaar.
Tijdens het lopen kreeg ik een beetje last van m’n hamstring dus liep ik met de rem erop. Maar desondanks ging ook dit onderdeel lekker.
Het wisselen viel me eigenlijk helemaal niet tegen, ik heb er natuurlijk nog weinig routine in dus ik moest goed bij de les blijven om te zorgen dat ik niets vergat. Voor mijn gevoel ging het in ieder geval snel en soepel. Maarja, voor m’n gevoel was die hele triathlon in een vloek en een zucht voorbij…
Al met al ben ik heel tevreden en heb ik me uitstekend vermaakt.
Dus, op naar de volgende!

Bat, de razende reporter, heeft weer een mooie fotoserie van dit gebeuren gemaakt. En die vind je hier.

Edit: eindtijd 1:20:47! 3e Dames 40. Hihi

Vanochtend vroeg opgestaan met het plan om weer eens te fietsen naar het werk. Woon-werkverkeer op de fiets is tenslotte het ultieme time-management en tijd is schaars en dus geld.
Het weerbericht was niet best en toen ik mezelf zo ver had gekregen om uit het raam te kijken klopte dat inderdaad; het was egaal grijs en er vielen zorgwekkende hoeveelheden regen uit de lucht.
Maar toen gebeurde er iets vreemds. Net op het moment dat ik dacht lamaarzitten-ik-ga-wel-met-de-trein klaarde het op en verscheen er blauwe lucht aan de horizon. Vervolgens fietste ik vrolijk fluitend in een ochtendzonnetje de 30 km naar Roosendaal, zelfs de weg droogde op als ik eraan kwam.
Ik was nog geen 5 minuten op m’n kantoor of er barstte een hoosbui los.
De rest van de dag wisselden hoosbuien en regen elkaar af.
Tot ik aanstalten maakte om naar huis te gaan, toen brak de zon door. Bovendien was de wind lekker aangewakkerd waardoor ik wederom vrolijk fluitend met de wind in de rug en de zon op m’n kop naar huis sjeesde.
Vreemd hoor…

Het is komkommertijd in transportland dus afgelopen week nam ik elke dag om een uurtje of 4 de kuierlatten zodat ik om 5 uur thuis was en om half 6 in het zwembad lag, door het bos draafde of m’n carbon ros aan het uitlaten was.
Om ervoor te zorgen dat ik door m’n overenthousiasme geen lichaamsdelen in de prak fiets of anderszins overbelast sport ik momenteel stevig met de rem erop en misschien juist daardoor lijkt het elke dag beter te gaan. De motivatie is ook weer terug. Of eigenlijk; ik hoef niet gemotiveerd te worden, sporten is gewoon weer part of daily life.
Dus stond ik gisteren zonder morren om 8 uur klaar om te gaan hardlopen, lag ik vanochtend om 9 uur in het zwembad en fietste ik vanmiddag zonder chagrijnig te worden 2,5 uur in de regen.
Als beloning konden de mannen die in m’n wiel gingen hangen me niet bijhouden, liep ik op m’n dooie gemakkie 5 km onder de 25′ en kon ik 100 m zwemmen zonder buiten adem te raken. O, en ik zwom 300 m in 7’10″.
Is dat snel? Ik heb geen idee, voor mij wel in elk geval.

Ik sjouw al tijden rond met een Ironman rugzak. Gewoon omdat ie ideaal is voor zwemmen en/of lopen en/of fietsen en omdat er zo lekker veel in kan. Bovendien levert zo’n nonchalant rondslingerende rugzak nog wel eens gespreksstof op met andere triathleten, ook altijd leuk.
Maar als voor rugzakken hetzelfde geldt als voor t-shirts ben ik volgens de etiquette heel fout bezig.
Niet dat mij dat veel kan schelen maar voor de volledigheid hier toch even de do’s and don’ts op t-shirt gebied:

1. A shirt cannot be worn unless the wearer has participated in the event. There is an exception, though: “significant others” and volunteers are exempt.

2. Any race tee, less than a marathon distance, shouldn’t be worn to an ultra marathon event. This goes double for the wearing of sprint-tri shirts to Ironman and Half-Ironman events. It simply doesn’t represent a high enough “cool factor ” and sends a red flag regarding your rookiness. It’s like taking a knife to a gunfight. It’s probably best just to wear a generic name-brand athletic shirt, and go hide in a corner until race time.

3. When you are returning to a race in which you have previously finished, then wear the shirt from the first year you completed the race. Don’t short-change yourself by wearing the shirt from the year before. It doesn’t adequately display the feat of accomplishment or the consummate veteran status that you are due.

4. Never wear a race event shirt for the (same) race you are about to do. Only rookies do this. It displays a total lack of integrity and might put the bad-heebee-jeebee-mojo on you for the race. Wearing a T-shirt of the race, while currently running said race, is discouraged. It’s like being at work and constantly announcing “I’m at work”. Besides, you wont have the correct post-race shirt then…unless you like to wear sweaty, pitted-out clothes on a regular basis. If you do, then go back to the swamp, Gomer.

5. Never wear a shirt from a run that you did not finish. To wear a race shirt is to say “I finished it”. Exceptions: see guideline #1.

6. A DNF’er may wear a race shirt if… the letters DNF are boldly written on the shirt in question (using a fat Sharpie or a Marks-A-Lot).

7. During a race, the wearing of shirt from a previously completed year is acceptable. Wear the oldest T-shirt you have from that race (see guideline #3). This is probably a good practice because you now have no excuse to drop out since you’ve done it before.

8. If possible, runners should buy significant others T-shirts which can be worn without regard to running the race. (see guide #1). Keep in mind, they support your “running Jones” more than you think. They also have ways of punishing you that you can’t even imagine. Or maybe you can.

9. Volunteers have full T-shirt rights and all privileges pertaining thereto. So there. Remember, you can always volunteer for a race and get a shirt. I encourage this as your civil duty to be a member of the running community. Races don’t happen without volunteers, folks.

10. No souvenir shirts: therefore, friends or anyone else not associated with the race may not wear a race shirt. If your mom thinks that your Boston shirt is lovely, tell her to QUALIFY for Boston herself, & send in her application early for next year, so she can earn her own shirt. A downside to this: she still has plenty of time to write you out of her will between her training runs for the big race. Note that your mom CAN wear your finisher’s shirt under one of these 4 conditions- 1) you still live with your mother; 2) she funded your trip to the race; 3) she recently bailed you out of the slammer; or 4) All of the above. There is an exception to this guideline: (refer to # 1…If you are a “non-traditional family,” and your mom actually is your Significant Other).

11. Always wear the race shirt of your last race at the current race’s pre-race briefing. The more recent the race, the better. This is a good conversation starter. However, avoid the tendency to explain how that it was a training run for this, and this is just a training run for the next, etc. It just sounds like your rationalizing mediocre performances. Sometimes it’s best to live in the here and now.

12. Your t-shirt should be kept clean, but dried blood stains are okay, especially if it is a trail race or a particularly tough event. If you’re an ultrarunner, you can even leave in mud and grass stains, (and porcupine quills). Not washing-out the skunk scent is pushing the macho thing a bit too far, though.

13. Never wear a T-shirt that vastly out-classes the event you’re running. It’s like taking a gun to a knife fight. Or like unleashing an atomic bomb among aboriginal natives. You get the idea.

14. Also: never wear a blatantly prestigious T-shirt downtown or at the mall among non-running ilk. People will just think you have a big head, which you do. You’ll also get stupid questions, like, “how long was that marathon?” If it’s a shirt to a 50 or 100-miler, they’ll think it’s a shirt for a cycling event or just think you’re totally nuts, which (of course), you probably are.

15. Never, ever, borrow a race finisher’s shirt from another runner to wear to an event that you didn’t run. If you do, remember that in Dante’s Inferno, he wrote about a special Hell for characters such as you; right between Tax Collectors and Lawyers.

Naar de buitenwereld toe kan ik het excuus van pijn aan m’n ribben dus daarom kan ik niet zo goed zwemmen nog wel even volhouden maar naar mezelf toe eigenlijk niet meer. Maar ondanks dat ik de laatste tijd best veel tijd steek in m’n zwemtraining, schiet het voor geen meter op. Ik ben en blijf een kluns in het water.

Ik las laatst iets over mentale training, oa dat atleten hun wedstrijden vantevoren visualiseren. En het leek me dat dat voor een zwemkneus zoals ik ook wel eens nuttig zou kunnen zijn. Dus de afgelopen dagen gebruikte ik ieder verloren moment om tot in detail te dagdromen over een soepel borstcrawlende ik.
En verrek, vandaag zwom ik niet 1 maar 2 baantjes achter elkaar, soepeltjes borstcrawlend. Tot 4 keer toe!

Daar waar de koersbroek ophoudt hebben echte wielrenners een streep op hun been; waar broek zit is het been wit, waar geen broek zit is het been bruin.
Een echte multisporter daarentegen heeft multigestreepte benen:

Logisch toch.

De eerste maanden van dit jaar was ik supergemotiveerd. Het trainen ging lekker, ik had er lol in en ik had een aantal triathlon-, fiets- en hardloopplannen waar ik me verschrikkelijk op verheugde.
Tot de Grote Klap roet in het eten gooide.
De eerste dagen lag ik stijf van de pijnstillers in m’n bed maar desondanks deed alles zo verschrikkelijk pijn. En tijdens heldere momenten kwamen er steeds weer dingen in me op die ik nu waarschijnlijk niet kon doen; geen duathlon Horst, geen Tijdstrijderscup, geen triathlon Stein, geen marathon, geen dit, geen dat. Daardoor voelde ik me zo mogelijk nog ellendiger. Tegelijkertijd zat er in m’n hoofd zo’n politiek correct irritant rotstemmetje te beweren dat ik niet bij de pakken neer moest gaan zitten maar dat ik positief moest blijven en er om te beginnen voor moest zorgen dat ik zsm asap weer op de been kwam.
Helemaal waar natuurlijk en het is ‘t enige wat je kunt doen maar op zo’n moment is het ‘t laatste waar je zin in hebt. Het liefst graaf je een diepe kuil om er voorlopig niet meer uit te komen.

Het herstellen van 2 gebroken ribben was niet zo moeilijk, dat ging eigenlijk vanzelf.
Maar toen kreeg ik ook een slijmbeursontsteking en net op ‘t moment dat die ribben een beetje waren geheeld kon ik opeens bijna niet meer lopen.
Terug bij af dus.
Toen die ontsteking bijna over was kwam men erachter dat ik ook een verwaarloosde hersenschudding had.
En weer terug bij af.
Vervolgens bleek dat er ook iets was verschoven in m’n bekken en dat m’n ruggewervels daardoor ook in de knoop lagen.
Jawel, alweer terug bij af.

Fysiek weer terug op orde komen was pijnlijk, moeizaam en duurde lang, maar om de boel mentaal weer op gang te krijgen is eigenlijk nog lastiger. Doordat er iedere keer weer een blessure bijkwam werd ik op een gegeven moment gewoon bang om te gaan sporten, bang dat er daardoor weer iets aan me kapot zou gaan, bang dat ik teveel deed, of op de verkeerde manier m’n lichaam belastte. En als ik niet bang was, was ik te moe want continu pijn hebben kost een mens waanzinnig veel energie. En als ik niet moe was dan had ik gewoon nergens zin in en kon ik mezelf niet motiveren. Er zijn zelfs momenten geweest dat ik er serieus over dacht om maar een andere hobby te gaan zoeken (Toegegeven, enig gevoel voor melodrama is mij niet vreemd).

Momenteel ben ik (geloof ik) lichamelijk wel weer redelijk in orde en ik “train” ook alweer zo’n 8 uur per week, maar erg gestructureerd is ‘t niet.
Dit zou bijvoorbeeld een hele geschikte tijd zijn om m’n zwakke punt, zwemmen, eens goed onder handen te nemen. Bovendien is zwemmen een minder belastende sport dan bv hardlopen. Maar op de een of andere manier lukt ‘t niet en blijf ik mezelf maar voorhouden dat ik morgen of volgende week of na zus of na zo echt weer ga beginnen.

En vervolgens denk ik, mens loop niet zo te zeiken. Wees blij dat je leeft en gebruik de rest van dit jaar om lekker te freewheelen, aan wat triathlonwedstrijdjes te snuiven en misschien voor de lol een tijdritje te rijden. Je hoeft er tenslotte niet van te leven en illusies dat je ooit nog een wereldtop zal bereiken hoef je ook echt niet te hebben.
Het gaat erom dat je er lol in hebt!

En ploef, voor ik ‘t wist had ik een deal met Bat dat ik in augustus aan 3 triathlons mee ga doen, onder voorbehoud natuurlijk dat het lichaam blijft doen wat het moet doen.
Dat bleek een he-le goede motivatie…