Een paar jaar geleden stuitte ik al websurfend op de Rurseemarathon en ik wist gelijk dat ik deze marathon een keer wilde lopen. Dat kwam er natuurlijk jarenlang niet van, maar zo gaat dat nou eenmaal.
Dit jaar was anders. In april liep ik m’n eerste marathon. Dat verteerde ik goed en bovendien smaakte die marathon naar meer. Obstakel 1 was overwonnen.
Verder viel ik dit jaar niet (dat wil zeggen; niet ernstig) en werd niet aangereden door auto’s. Dus qua gezondheid zat het ook mee.
En omdat ik deze marathon voor m’n vader zou lopen (hij kan dat niet meer vanwege een tegenstribbelende knie) moesten m’n ouders natuurlijk mee en zij boekten prompt een 4-persoons appartement.
Geregeld.
Oja, trainen…. dat moest natuurlijk ook. Zonder stok achter de deur in de vorm van trainer en loopgroep gebeurde dat op de mij kenmerkende nonchalante wijze (mañana, mañana). De echte lange duurlopen heb ik weliswaar allemaal braaf afgewerkt maar toch begon ik vorige week een beetje te twijfelen…Heb ik wel genoeg getraind?
Maar ach, ik voelde me sterk en fit en had er ergens wel vertrouwen in.
De dag van de waarheid brak aan en er werd gerend.
Langs het meer. Door de allermooiste herfstbossen van de wereld. Omhoog, omlaag. Over jeeptracks, bospaadjes, grasland, over stuwdammen en zo hier en daar een stukkie asfalt (au). Het was zo waanzinnig mooi en ik liep zo waanzinnig lekker… Dit was genieten met een heeele grote G.
Ergens in de buurt van de 35 km kreeg ik echter kramp. In m’n rechter hamstring. Of toch net niet. Of toch net wel. Ik kon nog blijven rennen maar moest heel voorzichtig aandoen om het er niet helemaal in te laten schieten. Vooral heuvelaf werd het daardoor een moeizaam (en pijnlijk) gebeuren.

Maar na 40 km, ik kon de bratwurst bij de feesttent bij wijze van spreken al ruiken, was het opeens over en huppelde ik vrolijk de brug over richting finish.
Finish?
Ergens stond een klok, iemand riep m’n naam & nummer om en toen waren de dranghekken op.
Ok, dan was ik dus waarschijnlijk klaar.
Tijd: 4:14:17
Rank: 197e overall, 38e M40
Foto’s staan hier
Klein minpuntje van de organisatie dat ik weer bij de mannen ben ingedeeld. In de juiste categorie zou ik 3e geweest zijn… Tja ach… kan mij ‘t bommen.