Ik dacht altijd dat ik een behoorlijk blessure-ongevoelig persoon ben. Mits ik niet van m’n fiets afdonder natuurlijk. Maar toch loop ik nu al bijna 2 maanden te klooien met een achillespees die niet doet wat ik wil. Om precies te zijn heb ik dit jaar 0 (Nul) km hardgelopen……

Zo nu en dan krijg ik door dit soort getrut wel de neiging om te gaan zitten zwelgen in zelfmedelijden, want hardlopen is verschrikkelijk verslavend en ik ben een hardcore-hardloop-junkie-to-the bone.
Maar in de praktijk kom ik daar helemaal niet aan toe. Ik ben veel te hard bezig met (vooral) zwemmen en (soms) fietsen.
Het mooie is dat onder andere door die stomme blessure, ik nu zover ben dat ik oprecht de lol inzie van zwemmen. Niet dat ik ooit nog een topper zal worden maar ik kan me onderdehand aardig redden in het water. En het feit dat ik stug heb doorgezet geeft me best een goed gevoel.
Alhoewel de lange afstanden blijven lonken maak ik voorlopig maar even geen plannen voor triathlons, marathons of andere happenings.
Nope, ik maak van de nood een deugd en ga een stukkie zwemmen…

Een paar jaar geleden stuitte ik al websurfend op de Rurseemarathon en ik wist gelijk dat ik deze marathon een keer wilde lopen. Dat kwam er natuurlijk jarenlang niet van, maar zo gaat dat nou eenmaal.
Dit jaar was anders. In april liep ik m’n eerste marathon. Dat verteerde ik goed en bovendien smaakte die marathon naar meer. Obstakel 1 was overwonnen.
Verder viel ik dit jaar niet (dat wil zeggen; niet ernstig) en werd niet aangereden door auto’s. Dus qua gezondheid zat het ook mee.
En omdat ik deze marathon voor m’n vader zou lopen (hij kan dat niet meer vanwege een tegenstribbelende knie) moesten m’n ouders natuurlijk mee en zij boekten prompt een 4-persoons appartement.
Geregeld.
Oja, trainen…. dat moest natuurlijk ook. Zonder stok achter de deur in de vorm van trainer en loopgroep gebeurde dat op de mij kenmerkende nonchalante wijze (mañana, mañana). De echte lange duurlopen heb ik weliswaar allemaal braaf afgewerkt maar toch begon ik vorige week een beetje te twijfelen…Heb ik wel genoeg getraind?
Maar ach, ik voelde me sterk en fit en had er ergens wel vertrouwen in.

De dag van de waarheid brak aan en er werd gerend.
Langs het meer. Door de allermooiste herfstbossen van de wereld. Omhoog, omlaag. Over jeeptracks, bospaadjes, grasland, over stuwdammen en zo hier en daar een stukkie asfalt (au). Het was zo waanzinnig mooi en ik liep zo waanzinnig lekker… Dit was genieten met een heeele grote G.
Ergens in de buurt van de 35 km kreeg ik echter kramp. In m’n rechter hamstring. Of toch net niet. Of toch net wel. Ik kon nog blijven rennen maar moest heel voorzichtig aandoen om het er niet helemaal in te laten schieten. Vooral heuvelaf werd het daardoor een moeizaam (en pijnlijk) gebeuren.

Maar na 40 km, ik kon de bratwurst bij de feesttent bij wijze van spreken al ruiken, was het opeens over en huppelde ik vrolijk de brug over richting finish.
Finish?
Ergens stond een klok, iemand riep m’n naam & nummer om en toen waren de dranghekken op.
Ok, dan was ik dus waarschijnlijk klaar.

Tijd: 4:14:17
Rank: 197e overall, 38e M40
Foto’s staan hier
Klein minpuntje van de organisatie dat ik weer bij de mannen ben ingedeeld. In de juiste categorie zou ik 3e geweest zijn… Tja ach… kan mij ‘t bommen.

De lange duurloop van vandaag was er een met hindernissen. Een over de weg gespannen stuk ijzerdraad zorgde ervoor dat ik weer eens onzacht in aanraking kwam met het asfalt.
Het deed pijn.
Maar ik liep door.

Op 18 september waren Bat en ik 5 jaar getrouwd. Dat leek ons een mooie gelegenheid om samen iets sportiefs te doen.
Toevallig vond op die datum het NK Duathlon plaats. Bij ons in de wijk nog wel.
Nou vind ik ‘t brallerig om zonder echte duathlon ervaring gelijk aan een NK mee te doen, maar gelukkig was er ook een recreatieve sprint afstand. Dat leek me meer geschikt voor amateurtjes zoals wij .
Maar helaas pindakaas, Bat werd 2 weken geleden geveld door een zweepslag en ik stond er alleen voor. Mét supporter annex fotograaf, dat dan weer wel.

De weersverwachtingen waren (zoals gewoonlijk) bar slecht dus ik had me op ‘t ergste voorbereid; snorkelen, waterfietsen, modderworstelen. Maar toen ik zondagochtend opstond scheen de zon.
Ook de buienradar liet geen regen zien.
Huh???

De af te leggen afstanden waren 2,5-15-2,5 km. Als je voor een marathon traint zijn dat echt ieniemienie afstanden. Nauwelijks de moeite waard om je voor om te kleden. Dus zonder specifieke voorbereiding, maar met de gedachte dat ik in ieder geval de afstand op m’n sloffen aankan stond ik aan de start.
En schrok me dood toen het startschot viel. Jezusmina wat werd er hard gelopen! Binnen de kortste keren had ik steken in m’n zij en overspannen spieren.
Dat komt ervan als je voornamelijk duurtraingen doet. En als warming-up een rondje om de flat heen huppelt.
Gelukkig kon ik tijdens ‘t fietsen een beetje “uitrusten” en haalde ik vooral op de stukken met tegenwind veel mensen in. Ik had niet ‘t idee dat ik uitzonderlijk snel reed maar na ‘t fietsonderdeel was ik tot m’n verbazing opeens 2e dame.
Dat was een leuk gevoel. Jammer genoeg duurde het niet lang. Al na een paar 100 meter rennen werd ik ingehaald. Nog even geprobeerd om aan te pikken maar dat was onbegonnen werk voor mijn arme marathonbenen.
Dame nr 2 verdween al snel in de verte en ondertussen werd ik aangemoedigd door de vrijwilligers en het publiek langs de kant om “even een sprintje te trekken dan kon ik haar nog wel inhalen en tweede worden”….. aaaaagh….

Het fijne van zo’n sprint afstand is toch wel dat de finish ook weer heel snel in zicht komt, maar desondanks ging ik de laatste km goed kapot.
Ik werd uiteindelijk 3e dame, 2e D40. En aangezien dit m’n 2e duathlon ooit was, ben ik daar tevreden mee.
Erg tevreden.

Eindtijd: 58:43
Rank: 3e Dame, 2e D40
Foto’s

Kunnen we kort over zijn. M’n gezichtsuitdrukking bij de finish zegt eigenlijk al genoeg:

Bruto eindtijd: 1:28:47
Netto eindtijd: 1:23:52
Rank: 82e Vrec

Wij sporters bewegen ons meestal bij de gratie van cijfers. Tijd, snelheid, gemiddelde snelheid, afstand, hartslag, gewicht of te verbranden calorieen bepalen wat je doet, hoe je dat doet en waar je dat doet. Trainen op gevoel is veuls te onnauwkeurig voor een zichzelf respecterende atleet en bovendien hopeloos ouderwets.
Ik moet ook zeggen dat ik, sinds ik met een schema en een hartslagmeter ben gaan trainen, echt progressie heb gemaakt. Ik ben sneller geworden, sterker, en waarschijnlijk daardoor ook fanatieker.
Maar afgezien van dat resultaat vind ik het gewoon leuk om na de training m’n apparaat aan een computer te hangen en te zien wat ik heb gedaan, hoe snel, hoe ver en waar.
Ik weet dat dat stom klinkt want ik was er tenslotte zelf bij. Misschien een moderne, simplistische vorm van zelfbevestiging; ‘t staat online dus ‘t is echt gebeurd?

Gelukkig voor mij hoef ik niet per se altijd te trainen. Met enige regelmaat ga ik gewoon een eindje rennen (of fietsen). Voor de lol en inderdaad, op gevoel.
Zeker nu ik voor de volgende marathon aan het trainen (aha, dus toch!) ben en de lange duurlopen steeds langer worden, pak ik zo nu en dan eten, drinken en een kaart en ga rennend m’n nieuwe woonomgeving verkennen.
Want dat is dan weer het voordeel van trainen voor langere afstanden: dat cijfertjesgeneuzel wordt steeds minder interessant. Je gaat gewoon ongeveer 3 uur lopen in ongeveer hartslagzone 2; een kwartiertje of een hartslagje meer of minder maakt in zo’n tijdsbestek niet zo heel veel uit.
En dat is maar goed ook, want soms gaat dat mooie paadje over de Regte Heide inderdaad alleen maar rechtdoor, is er geen enkele afslag die je weer terugbrengt naar waar je vandaan komt en moet je na de geplande ongeveer 2,5 uur duurloop nog 8 km verder om thuis te komen waardoor de geplande ongeveer 25 km op ruim 30 uitkomt.
Vermoeiend is ‘t wel, en mentaal kan je er soms flink doorheen komen te zitten. Maar als beloning ontdek je dan soms de prachtigste paadjes door de mooiste natuurgebieden en ben je dan op de een of andere manier altijd als enige mens ter plaatse.
Life is good… op dat soort momenten dan toch zeker.

Verhuizen, sjouwen en klussen is leuk, maar zwemmen, fietsen en lopen is natuurlijk nog veel leuker. Dus toen we erachter kwamen dat de Tilburg Road Runners bij ons om de hoek een bosloopje organiseerden, waren we er als de kippen bij om een rondje of wat mee te rennen.
Zaterdag had ik een duurtraining van 20 km gedaan. Die was me erg zwaar gevallen en het lijf was ‘s ochtends stram en stijf. Zelfs zo stram en stijf dat ik eerst een half uurtje yoga moest doen om mezelf weer uit de knoop te krijgen.
Gelukkig hielp dat goed.
Anyway, de start was om 11 uur dus tegen 10:30 sukkelden we op ons gemak richting bos.
Het parkoers is een rondje van 2,5 km door het Reeshofbos en geheel onverhard. Het was ‘s ochtends vroeg al 29 graden dus elk beetje verkoeling van het bos kwam goed uit.
M’n benen waren naar verwachting niet echt fris en daarom deed ik maar een beetje op ‘t gemak. Het was sowieso ook veel te warm om je echt uit te sloven.
Van m’n eindtijd van 53:55 was ik dan ook niet erg onder de indruk. Maar ik moest wel heel hard lachen toen ik in de uitslagenlijst zag dat ik eerste was geworden.
Het stelt niets voor maar tis wel leuk.
Bosloop is voor herhaling vatbaar in ieder geval.

Eindtijd: 53:55
Rank: 1e Vtrim 10 km

De verhuizing zit er bijna op. Dat wil zeggen; het oude huis is zo goed als leeg en het nieuwe huis zo goed als vol.
Verbazingwekkend hoe snel het oude huis niet meer aanvoelt als thuis. Aan het nieuwe huis moet ik nog wel wennen, ik heb nog steeds een beetje het gevoel op bezoek te zijn bij mensen die ik niet ken. Dat komt waarschijnlijk ook omdat we nog min of meer in kampeermodus leven en vooral omdat we niets kunnen vinden.
Trainen heb ik maar even overgeslagen de afgelopen 2 weken. Veuls te moe om te sporten en bovendien was een van m’n achillespezen het niet zo eens met al dat gesjouw.
Wel 3x een klein rondje gerend en daarvan 2x verdwaald. Toch ook een mooie prestatie .
Nu de rest van deze week nog even overleven en dan eindelijk vakantie. Tijd om te klussen, de trainingen weer eens op te pakken en als het ooit nog droog wordt een paar dagen met fiets en tent de hort op te gaan.
Maar op 3 weken geen wekker verheug ik me denk ik nog wel ‘t meest.

De agenda voor de rest van dit jaar is akelig leeg, slechts 1 tijdritje en 1 marathonnetje staan er nog in de planning.
Dat komt omdat er verhuisd wordt. Bat en ondergetekende zijn Breda spuugbeu en gaan per 1 september een nieuw leven beginnen in een lekker lelijke industriestad hier niet zo ver vandaan.
Zo ongeveer de helft van onze rotzooi is reeds gedumpt bij kringloop of afvalstation (het is werkelijk waar niet in woorden te bevatten hoeveel troep 2 hamsters in 5 jaar tijd kunnen verzamelen), de meeste klimspullen zijn verpatst en alles wat we niet dagelijks gebruiken is ingepakt.

Tussen het inpakken door probeer ik wel tijd en puf vrij te maken om een beetje te trainen maar dat lukt niet altijd even goed. En heb ik eens tijd/zin om te trainen, blijken m’n loopschoenen al ingepakt te zijn of kan ik m’n helm nergens vinden.
Lastig hoor.
Alhoewel, dozen sjouwen is ook (een soort van) krachttraining en 100 keer per dag de trap op en af rennen is vast goed voor je duurvermogen. Bovendien, zoals mijn vader altijd zegt, is rust de belangrijkste training. Dat doe ik tussen het inpakken door dus maar zoveel mogelijk.
Dan moet ‘t goedkomen.

In augustus begint de zwemtechniek training/cursus en daar heb ik superveel zin in. Een tijd geleden al heb ik m’n zinloze lidmaatschap van de triathlonvereniging opgezegd.
Maar uiteraard wil ik wel graag beter leren zwemmen dan een natte krant of een dweil. Ik heb goede hoop dat ze me dat bij Tri-Experience wél willen leren.
Ondertussen laaf ik me aan het maken van grootse plannen (the bigger the better) maar de eventuele uitvoering daarvan zal denk ik tot volgend jaar moeten wachten.